|
در زمان غیبت صغری امام زمان (عج) « ازسال 260 تا سال 329 ه.ق»
امر ارتباط میان آن حضرت و شیعیان برعهده چهار نفر از بزرگان شیعه بوده است
که در واقع نایب خاص و وکیل و سفیر امام عصر (عج) بوده اند
و به نواب اربعه مشهورند.
این افراد در مرتبه ای از فضیلت و برتری بوده اند که ازطرف امام زمان (عج) و
بعضاً از طرف امام هادی (ع) و امام عسگری (ع) به عنوان وکلای ایشان انتخاب شده بودند.
البته غیراز این چهار نفر ، وکلای دیگری هم ازطرف امام (ع) در بلاد مختلف بودند
که یا بوسیله همین چهار نفر امور مردم را به عرض امام زمان (عج) می رساندند
و از سوی امام در مورد آنان توقیع هایی صادر شده بود و
یا به گفته مرحوم آیت الله سید محسن امین ،
سفارت این چهار نفر سفارت مطلق و عام بوده ولی دیگران در موارد خاصی سفارت داشتند ،
از قبیل «ابوالحسین محمد بن جعفر اسدی » و « احمد بن اسحاق اشعری» و
«ابراهیم بن محمد همدانی » و « احمد بن حمزة بن الیسع »
|
