اعمال مشترک ماه شعبان المعظم

1- هر روز هفتاد مرتبه ذکر « اَسْتَغْفِرُاللهَ وَ اَسْئَلُهُ التَّـوْبَـةَ » گفته شود.

2- هر روز هفتاد مرتبه ذکر :

« اَسْتَغْفِرُاللهَ الَّذى لا اِلهَ اِلاّ هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحیمُ الْحَىُّ الْقَیّوُمُ وَ اَتُوبُ اِلَـیْهِ » گفته شود. 

 در بعضى روایات "الْحَىُّ الْقَیُّومُ" پیش از "الرَّحْمنُ الرَّحیمُ" است و عمل به هر دو خوبست و

 از روایات استفاده مى‌شود كه بهترین دعاها و ذكرها در این ماه استغفار است و

 هر كس هر روز در این ماه هفتاد مرتبه استغفار كند

مثل آن است كه هفتاد هزار مرتبه در ماه‌هاى دیگر استغفار كند.

3- صدقه دادن در این ماه اگرچه به اندازه نصف دانه خرمایى باشد، خوب است و

 خداوند بدن صدقه دهنده را بر آتش جهنم حرام می‌کند. از حضرت صادق علیه السلام نقل شده است

كه آن حضرت در باب فضیلت روزه رجب فرمود چرا غافلید از روزه شعبان؟

 راوى عرض كرد یابن رسول الله چه ثوابی دارد كسى كه یك روز از شعبان را روزه بگیرد؟

حضرت فرمود به خدا قسم بهشت ثواب اوست.

عرض كرد یابن رسول الله بهترین اعمال در این ماه چیست؟

فرمود: صدقه دادن و استغفار . هر كس  در ماه شعبان صدقه دهد، خداوند آن صدقه را رشد دهد

همچنان كه یكى از شما شتر تازه متولد شده‌ای را تربیت مى‌كند

 تا آن كه در روز قیامت به صدقه دهنده برسد در حالتى كه به اندازه كوه اُحُد شده باشد.

4- در کل این ماه هزار بار ذکر :

« لا اِلهَ اِلا اللهُ وَلا نَعْبُدُ اِلاّ اِیّاهُ مُخْلِصینَ لَهُ الدّینَ وَ لَوُ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ »

را كه ثواب بسیار دارد؛ گفته شود. از جمله آن كه عبادت هزار ساله در نامه عملش نوشته شود.

5- در هر پنجشنبه این ماه دو ركعت نماز اقامه شود؛ 

 در هر ركعت بعد از حمد، صد مرتبه سوره توحید و بعد از سلام صد بار صلوات فرستاده شود

تا حق تعالى هر حاجتى که دارد را برآورد.

فضیلت ماه شعبان

پشعبان ماه بسیار شریفى است و به حضرت سید انبیاء (صَلَّى اللهِ عَلِیهِ وَ آله) منسوب است

و آن حضرت این ماه را روزه مى‌گرفت و به ماه رمضان وصل مى‌كرد و مى‌فرمود :

شعبان، ماه من است هر كه یك روز از ماه مرا روزه بگیرد بهشت برای او واجب می‌شود

و از حضرت صادق (علیه السلام) روایت شده است كه چون ماه شعبان فرا می‌رسید

امام زین العابدین (علیه السلام) اصحاب خود را جمع مى‌نمود و مى‌فرمود:

 اى اصحاب من مى‌دانید این چه ماهى است؟ این ماه شعبان است و

حضرت رسول (صلى الله علیه و آله) مى‌فرمود شعبان ماه من است.

 پس در این ماه براى جلب محبت پیغمبر خود و براى تقرّب به سوى پروردگار خود روزه بدارید.

به حقّ آن خدایى كه جان علىّ بن الحسین به دست قدرت اوست سوگند یاد مى‌كنم

 كه از پدرم حسین بن على (علیهماالسلام) شنیدم كه فرمود :

شنیدم از امیرالمؤمنین (علیه السلام) كه هر كه در ماه شعبان روزه بگیرد

براى جلب محبّت پیغمبر خدا و تقرّب به سوى خدا؛ خداوند او را دوست می‌دارد و

 در روز قیامت كرامت خود را نصیب او می‌گرداند و بهشت را براى او واجب می‌کند.

شیخ از صفوان جمال روایت كرده كه گفت : حضرت صادق (علیه السلام) به من فرمود

كسانى را كه در اطراف تو هستند را بر روزه گرفتن در ماه شعبان ترغیب کن.

 گفتم فدایت شوم مگر در فضیلت آن چیزى هست؟

فرمود: بله همانا كه رسول خدا (صلى الله علیه و آله) هر گاه هلال ماه شعبان را مى‌دید

 به مُنادیى امر مى‌فرمود كه در مدینه ندا مى‌كرد:

اى اهل مدینه من رسولم از جانب رسول خدا (صلى الله علیه و آله) به سوى شما.

 ایشان مى‌فرماید آگاه باشید همانا شعبان ماه من است

پس خدا رحمت كند كسى را كه یارى كند مرا بر ماه من یعنى روزه در آن ماه روزه بگیرد.

سپس از حضرت صادق (علیه السلام) و ایشان از امیرالمؤمنین (علیه السلام) نقل کرد

که مى‌فرمود: از زمانى كه شنیدم منادى رسول خدا (صلى الله علیه و آله) ندا كرد

در ماه شعبان، ترک نشد از من روزه شعبان و

ترک نخواهد شد از من تا مدتى كه حیات دارم ان شاء الله تعالى.

سپس مى‌فرمود كه روزه دو ماه شعبان و رمضان توبه و مغفرت از خدا است.

مبعث پیام آور وحی ، پیامبر نور و رحمت بر مسلمانان جهان مبارک باد

 اقرا باسم ربك الذى خلق، خلق الانسان من علق، اقرا و ربك الاكرم،

الذى علم بالقلم، علم الانسان ما لم يعلم.

^{سوره مبارکه علق ( آیه 1-5)}

بخوان به نام پروردگارت كه آفريد. همان كه انسان را از خون بسته ‏اى خلق كرد.

بخوان كه پروردگارت از همه بزرگوارتر است، همان كه به وسيله قلم تعليم نمود

و به انسان آنچه را نمى‏دانست، ياد داد.

بعثت‏ انقلاب بزرگ برضد جهل، گمراهى، فساد و تباهى است

و سزاوار منت‏گذارى خداوند و در بردارنده حكمت و تربيت است.

محمد به مرز چهل سالگی رسیده بود او هر ساله سه ماه رجب وشعبان و رمضان

را در غار حرا ( كوهى در شمال مكه ) به عبادت می گذرانید .

آن شب، شب بيست و هفتم رجب بود که محمد در غار حرا مشغول راز و نياز با خالق محبوب بود،

 صداي خجسته و با صلابتي را شنید که او را امر به خواندن کرد  .

بعد از سه مرتبه پيامبر نيز با او خواند ؛ بخوان، بخوان به نام پروردگارت كه آفريد.

همان كه انسان را از خون بسته ‏اى خلق كرد. بخوان كه پروردگارت از همه بزرگوارتر است،

همان كه به وسيله قلم تعليم نمود و به انسان آنچه را نمى‏دانست، ياد داد.

آري چه شروع زيبا و کاملي . اين آيات از خواندن، خلقت، کيفيت خلقت، شکر و سپاس،

علم و دانش و... سخن گفته است،  گويي باور خلقت اگر با علم و دانش عجين شود،

انسان را به اوج آگاهي مي رساند.

هنگامي كه از غار پايين مي آمد زير بار عظيم نبوت و خاتميت،

به جذبه الوهي بر خود مي لرزيد از اين رو وقتي به خانه رسيد

به خديجه كه از دير آمدن او سخت دلواپس شده بود گفت:

مرا بپوشان، احساس خستگي و سرما مي كنم!

و چون خديجه علت را جويا شد گفت:

آنچه امشب بر من گذشت بيش  از طاقت من بود، ‌امشب من به پيامبري برگزيده شدم!

خديجه كه از شادماني سر از پا نمي شناخت،

در حالي كه روپوشی پشمي و بلند بر قامت او مي پوشانيد گفت:

من مدتها پيش در انتظار چنين روزي بودم مي دانستم كه تو با ديگران بسيار فرق داري،

اينك به پيشگاه خدا شهادت مي دهم كه تو آخرين رسول خدايي و به تو ايمان مي آورم.

پس از آن علي كه در خانه محمد بود با پيامبر بيعت كرد.

وفات ام المصائب ، حضرت زینب (سلام الله علیها) تسلیت باد

نام مبارك آن بزرگوار زینب، و كنیه گرامیشان ام الحسن و ام كلثوم و القاب آن حضرت عبارتند از:

 صدّیقة الصغرى، عصمة الصغرى، ولیة اللّه العظمى، ناموس الكبرى، شریكة الحسین علیهالسّلام

و عالمه غیر معلّمه، فاضله، كامله و ... پدر بزرگوار آن حضرت، اوّلین پیشواى شیعیان

حضرت امیرالمؤمنین على بن ابیطالب علیهماالسّلام، و مادر گرامى آن بزرگوار،

حضرت فاطمه زهرا سلام اللّه علیها می باشد.

در آن زمان که صدیقه کبری (علیها السلام) به این گوهر دریای عصمت و طهارت باردار بود،

 پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) در مدینه حضور نداشتند و به سفری رهسپار بودند.

هنگامی که وجود مقدس زینب کبری (سلام الله علیها) متولد گشت، 

صدیقه طاهره (علیها السلام) به امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود که چون پدرم در سفر است

و در مدینه حضور ندارد، شما این دختر را نام بگذارید. آن حضرت فرمود:

من بر پدر شما سبقت نمی گیرم، صبر نما که به این زودی رسول خدا باز خواهد گشت و

هر نامی که صلاح داند بر این کودک می نهد.

هنگامی که  سه روز گذشت، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) مراجعت نمود و و

همانگونه که رسم و سیره رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) بود،

نخست، به منزل حضرت زهرا (علیها سلام ) وارد گشتند.

امام علی (علیه السلام) خدمت آن حضرت عرض کرد:

یا رسول الله! خداوند متعال دختری به دخترت عطا فرموده است، نامش را معین فرمایید.

فرمود: اگر چه فرزندان فاطمه اولاد من می باشند، لکن امر ایشان با پروردگار عالم است

و من منتظر وحی میباشم. در این حال جبرییل نازل شد عرض کرد:

 یا رسول الله! حق تو را سلام می رساند و می فرماید:

نام این مولود را " زینب " بگذار، چرا که  این را در لوح محفوظ نوشته ایم.

رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) قنداقه آن مولود گرامی را طلبید و به سینه چسبانید، ببوسید و

نامش را زینب نهاد و فرمود:  به حاضرین و غایبین امت،

 وصیت می نمایم  که حرمت این دختر را پاس بدارند.

 همانا که او به خدیجه کبری (علیها سلام) شبیه است.

كرامات:

به غیر از انوار مقدسه چهارده معصوم علیهمالسّلام، در میان خاندان رسالت و

 اهل بیت گرامى پیامبر اكرم صلّى اللّه علیه و آله و سلّم، افرادى هستند

كه در نزد خداوند متعال داراى رتبه و منزلت رفیع و والایى می باشند و توسل به ایشان،

 موجب گشایش مشكلات و معضلات امور دیگران است. .

حضرت زینب سلام اللّه علیها نیز بانویى بزرگوار از این دودمان پاك است كه توسل به آن حضرت

 براى حل مشكلات بزرگ بسیار تجربه شده است و كرامات بسیارى از آن بانوى گرامى نقل شده است.

به عنوان مثال شبلنجى یكى از علماى اهل تسنّن در نورالابصار مىنویسد:

شیخ عبدالرحمن اجهورى مقرى در كتابش مشارق الانوار می گوید:

در سال هزار و صد و هفتاد دچار مشكلى بسیار سختى شدم و به روضه (قبر مطهر و نوراین)

 حضرت زینب علیها السلام متوسل شدم و قصیده اى در مدح آن حضرت سرودم كه مطلع آن چنین بود:

آلِ طاها لَكُمْ عَلَینَا الْوِلاءُ لا سِواكُمْ بِما لَكُمْ آلآء

و خدا به بركت آن بانوى گرامى مشكل مرا حل كرد.

وفات آن حضرت:

حضرت زينب سلام ا... عليها، شيرزن دشت كربلا سرانجام پس از عمري دفاع از طريق حقه ولايت

و امامت در 15 رجب سال 63 هجرى قمرى در ضمن سفرى كه

به همراه همسر گراميشان عبداللّه بن جعفر به شام رفته بودند، وفات نموده

و بدن مطهر آن بانوى بزرگوار در همان جا دفن گرديد.

مزار ملكوتى آن حضرت اينك زيارتگاه عاشقان و

ارادتمندان اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السّلام میباشد.

ولادت حضرت امیرالمومنین ، وصی ختم المرسلین ، حضرت علی(علیه السلام) مبارک باد

طرز ولادت حضرت امیرالمومنین (ع)

ولادت على «عليه السلام» در روز جمعه 13 رجب در سال سى‏ام عام الفيل بطرز عجيب

و بي سابقه‏اى در درون كعبه به وقوع پيوست .

پدر آن حضرت ابو طالب فرزند عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف

و مادرش هم فاطمه دختر اسد بن هاشم بود

بنابراين على «عليه السلام» از هر دو طرف هاشمى نسب است

اما ولادت اين كودك مانند ولادت ساير كودكان به سادگى و بطور عادى نبود بلكه با تحولات عجيب

و معنوى توأم بوده است . مادر اين طفل خداپرست بوده و با دين حنيف ابراهيم زندگى ميكرد

و پيوسته به درگاه خدا مناجات كرده و تقاضا مي نمود كه وضع اين حمل را بر او آسان گرداند

زيرا تا به اين كودك حامل بود خود را مستغرق در نور الهى ميديد و

گوئى از ملكوت اعلى بوى الهام شده بود كه اين طفل با ساير مواليد فرق بسيار دارد.

شيخ صدوق و فتال نيشابورى از يزيد بن قعنب روايت كرده‏اند كه گفت:

من با عباس بن عبد المطلب و گروهى از عبد العزى در كنار خانه خدا نشسته بوديم

كه فاطمه بنت اسد مادر امير المؤمنين در حاليكه نه ماه به او آبستن بود و درد مخاض داشت ،

آمد و گفت خدايا من به تو و به آنچه از رسولان و كتابها از جانب تو آمده‏اند،

ايمان دارم و سخن جدم ابراهيم خليل را تصديق ميكنم

و اوست كه اين بيت عتيق را بنا نهاده است.

بحق آنكه اين خانه را ساخته و به حق مولودى كه در شكم من است

ولادت او را بر من آسان گردان . يزيد بن قعنب گويد ما به چشم خود ديديم

كه خانه كعبه از پشت (مستجار) شكافت و فاطمه به درون خانه رفت و از چشم ما پنهان گرديد

 و ديوار بهم بر آمد. چون خواستيم قفل درب خانه را باز كنيم گشوده نشد ،

لذا دانستيم كه اين كار از امر خداى عز و جل است و فاطمه پس از سه روز بيرون آمد و

 در حاليكه امير المؤمنين «عليه السلام» را در روى دست داشت

گفت من بر همه زنهاى گذشته برترى دارم ، زيرا آسيه خدا را به پنهانى پرستيد

در آنجا كه پرستش خدا جز از روى ناچارى خوب نبود و

مريم دختر عمران نخل خشك را بدست خود جنبانيد تا از خرماى تازه چيد و خورد

و هنگاميكه در بيت المقدس او را درد مخاض گرفت ندا رسيد

كه از اينجا بيرون شو اينجا عبادتگاه است و زايشگاه نيست و من داخل خانه خدا شدم

و از ميوه‏هاى بهشتى و بار و برگ آنها خوردم و چون خواستم بيرون آيم ، هاتفى ندا كرد :

اى فاطمه نام او را على بگذار كه او على است و خداوند على الاعلى می فرمايد :

من نام او را از نام خود گرفتم و به ادب خود تأديبش كردم و

 او را از علم خود آگاه گردانيدم و اوست كه بتها را از خانه من مي شكند

 و اوست كه در بام خانه‏ام اذان گويد و مرا تقديس و تمجيد نمايد .

خوشا بر كسيكه او را دوست دارد و فرمانش برد و

واى بر كسى كه او را دشمن دارد و نافرمانيش كند.

ميلاد باسعادت پنجمين سپهر آسمان ولايت، حضرت باقرالعلوم مبارك باد

حضرت ابو جعفر، باقر العلوم، در شهر مدینه تولد یافت .

 بر اساس نظریه بیشتر مورخان و كتابهاى روایى، تولد آن گرامى در سال 57 هجرى بوده است.

این نقل، با روایاتى كه نشان مى‏دهد امام باقر (ع) به هنگام شهادت جد خویش حسین بن على (ع)

 در سرزمین طف حضور داشته و سه سال از عمرش مى‏گذشته است هماهنگى دارد.

در روز و ماه ولادت آن حضرت نیز نقلهاى مختلفى یاد شده است:

الف ـ سوم صفر 57 هجرى.

ب ـ پنجم صفر 57 هجرى.

ج ـ جمعه اول رجب 57 هجرى. 

د ـ دوشنبه یا سه شنبه اول رجب 57 هجرى.  

تبار والاى امام باقر (ع) :

امام محمد باقر (ع) از جانب پدر و نیز مادر، به شجره پاكیزه نبوت منتهى مى‏گردد.

او نخستین مولودى است كه در خاندان علویان از التقاى دو بحر امامت

(نسل حسن بن على و حسین بن على علیهما السلام) تولد یافت.

پدر: على بن الحسین، زین العابدین (ع) .مادر: ام عبد الله، فاطمه، دختر امام حسن مجتبى (ع)

مادر گرامى امام باقر (ع) نخستین علویه‏اى است كه افتخار یافت فرزندى علوى به دنیا آورد . 

 براى وى كنیه‏هایى چون ام الحسن و ام عبده آورده‏اند، اما مشهورترین آنها، همان ام عبد الله است.

در پاكى و صداقت، چنان نمونه بود كه صدیقه‏اش لقب دادند. 

امام باقر (ع) مادر بزرگوار خویش را چنین توصیف كرده است:

«روزى مادرم كنار دیوارى نشسته بود، ناگهان دیوار ریزش كرد و در معرض ویرانى قرار گرفت،

مادرم دست بر سینه دیوار نهاد و گفت، به حق مصطفى (ص) سوگند، اجازه فرو ریختن ندارى.

دیوار بر جاى ماند تا مادرم از آن جا دور شد.سپس دیوار فرو ریخت. 

القاب:

براى امام باقر (ع) این القاب یاد شده است:

1 ـ باقر.

این لقب مشهورترین القاب آن حضرت بشمار مى‏آید 

در بیان فلسفه تعیین این لقب براى وى، آمده است:

ـ شكافنده معضلات علم و گشاینده پیچیدگیهاى دانش بود.

ـ به دلیل گستردگى معارف و اطلاعاتى كه در اختیار داشت، باقر نامیده شد.

ـ بدان جهت كه در نتیجه سجده‏هاى بسیار، پیشانیش فراخ گشته بود.

ـ احكام را از متن قوانین كلى، استنباط و استخراج مى‏كرد. 

2 ـ شاكر

3 ـ هادى

4 ـ امین ـ شبیه، به جهت شباهت آن حضرت به رسول خدا (ص)

فضيلت ماه پرفضيلت رجب (1)

پيامبر خدا (صلى الله عليه وآله) مى فرمايد: رجب، «شهرالله الأصمّ» است ،

و بدان سبب آن را «اصمّ» ناميدند كه هيچ ماهى به پايه عظمت آن نمى رسد.

مردم زمان جاهليت به رجب حرمت مى نهادند و آنگاه كه اسلام درخشيدن گرفت، بر حرمت آن افزود.

بدانيد كه رجب ماه خدا، شعبان ماه من و رمضان ماه امت من است

پس هركس يك روز از رجب را روزه بدارد، مستحقّ رضوان الهى گردد

و روزه اش غضب الهى را خاموش كند و خداوند درى از درهاى جهنّم را بر او ببندد.

اگر كسى به اندازه تمام زمين طلا انفاق كند، برتر از روزه يك روز آن نخواهد بود...

هرگاه شب شود، دعايش مستجاب خواهد بود:

 يا در دنيا به او عطا خواهد شد و يا براى آخرت او ذخيره مى شود...

حضرت رسول خدا (صلى الله عليه وآله) سپس ثواب دو، سه، چهار، پنج، تا سى روز،

روزه ماه رجب را تك تك با توضيح كامل بيان فرمود.

در همين زمينه امام كاظم(عليه السلام) مى فرمايد:

رجب، نام نهرى در بهشت است كه از شير سفيدتر و از عسل شيرين تر است.

بنابراين هركس يك روز از ماه رجب را روزه بدارد، خداوند از آن نهر به او خواهد نوشاند.

همچنين آن حضرت در روايت ديگرى مى فرمايد: رجب، ماه عظيمى است كه خداوند،

 اعمال نيك را در آن چند برابر مى فرمايد و گناهان را در آن محو مى كند.

پس هركس يك روز از ماه رجب را روزه بگيرد، به اندازه مسير يك سال از جهنّم دور

و هركس سه روز از آن ماه را روزه بدارد، بهشت بر او واجب مى شود.

پيامبر گرامى ما در بيان عظمت و اهميت ماه رجب مى فرمايد:

خداى متعال، در آسمان هفتم، فرشته اى به نام «داعى» قرار داده است.

هرگاه ماه رجب فرا رسد، آن فرشته دعوت كننده، هرشب تا به صبح گويد:

خوشا به حال كسانى كه به ذكر الهى مشغولند .

خوشا به حال كسانى كه با ميل و رغبت تمام، رو به سوى درگاه خدا آرند.

و خداوند مى فرمايد: من همنشين كسى هستم كه با من همنشين باشد،

 و مطيع كسى هستم كه فرمان مرا ببرد و آمرزنده ام كسى را كه از من طلب آمرزش كند.

اين ماه رجب ماه من، بنده هم بنده من، و رحمت هم از آن من است.

هركس مرا در اين ماه بخواند، پاسخ مثبت دهم ،

و هركس از من چيزى بخواهد، به او عطا كنم ، و هركس از من هدايت جويد ، هدايتش كنم.

گرچه تمام ماه رجب، نزد خداوند و اولياء گراميش عزيز و ارجمند است

ليكن برخى از اوقات آن، فضيلت ويژه اى دارد ، مثلا اوّلين شب جمعه ماه رجب،

داراى امتيازى بزرگ است. پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله) مى فرمايد:

 از اولين شب جمعه ماه رجب غافل نشويد ، فرشتگان آن را «ليلة الرغائب» مى نامند.

چرا كه وقتى يك سوم از شب گذشت، هيچ فرشته اى نيست مگر اينكه در كنار كعبه مشرفه آيد ،

آنگاه خداوند نظر مرحمت به آنان كند و فرمايد: فرشتگانم! هرچه خواهيد از من بخواهيد.

فرشتگان گويند: بارالها حاجت و خواسته ما آن است كه روزه داران ماه رجب را بيامرزى،

خداوند متعال فرمايد: آمرزيدم

فضيلت ماه پرفضيلت رجب (2)

ابن بابويه به سند معتبر از سالم روايت كرده است كه گفت:

رفتم بخدمت حضرت صادق (عليه السلام) در اواخر ماه رجب كه چند روز از آن مانده بود

چون نظر مبارك آن حضرت بر من افتاد ، فرمود كه آيا روزه گرفته‏اى در اين ماه گفتم نه و الله اى فرزند

 رسول خدا . فرمود كه آنقدر ثواب از تو فوت شده است كه قدر آن را به غير خدا كسى نمى‏داند

به درستى كه اين ماهى است كه خدا آن را بر ماههاى ديگر فضيلت داده و حرمت آن را عظيم نموده

و براى روزه داشتن آن گرامى داشتن را بر خود واجب گردانيده.

 پس گفتم يا ابن رسول الله اگر در باقيمانده اين ماه روزه بدارم آيا به بعضى از ثواب روزه‏داران آن فايز

 مى‏گردم . فرمود :اى سالم هر كه يك روز از آخر اين ماه روزه بدارد خدا او را ايمن گرداند

 از شدت سكرات مرگ و از هول بعد از مرگ و از عذاب قبر و هر كه دو روز از آخر اين ماه روزه دارد

بر صراط به آسانى بگذرد و هر كه سه روز از آخر اين ماه را روزه دارد ايمن گردد از ترس بزرگ روز قيامت

و از شدتها و هولهاى آن روز و برات بيزارى از آتش جهنم به او عطا كنند و

 بدانكه از براى روزه ماه رجب فضيلت بسيار وارد شده است و روايت شده كه:

اگر شخص قادر بر آن نباشد هر روز صد مرتبه اين تسبيحات را بخواند تا ثواب روزه آن را دريابد

  سُبْحَانَ الْإِلَهِ الْجَلِيلِ سُبْحَانَ مَنْ لا يَنْبَغِى التَّسْبِيحُ إِلا لَهُ سُبْحَانَ الْأَعَزِّ الْأَكْرَمِ

سُبْحَانَ مَنْ لَبِسَ الْعِزَّ وَ هُوَ لَهُ أَهْلٌ